Drewniana

korzenie zapuszczam 

w przeszłości

spijam wodę z żyznej gleby wspomnień

odchodzę od codzienności

ot, chodzę

utartymi ścieżkami

w kółko zwiedzam 

to samo muzeum

do znudzenia

z tęsknoty

ze strachu

przed jutrem

nieznanym

na krótko zielenieją moje pędy

zastygłam w błędnym punkcie

moje drewniane serce

próchnieje

Powyższy wiersz dał mi tytuł laureata w XXXIII  Międzynarodowym Konkursie Literackiej Twórczości Dzieci i Młodzieży im. Wandy Chotomskiej